اثرات درمانی و فارماکولوژی: 
فلاونوییدهای موجود در عصاره گیاه کالاندولا مانند آپی ژنین با بلوکه کردن مسیر آراشیدونیک اسید باعث مهار فسفولیپاز A و مهار مسیرهای سیکلواکسیژناز و لیپواکسیژناز شده و به این ترتیب اثر ضد التهابی خود را اعمال می کند. 
تری ترپنوییدهای موجود در این گیاه مانند فارادیول -3 میریستیک اسید استر و فارادیول -3 پالمتیک اسید استر و تاراگزاسترول دارای اثرات ضد التهاب و ادم موضعی بوده و این اثر قابل مقایسه با ایندومتاسین می باشد. 
کاروتنوییدهای کالاندولا مانند فلاوگزانتین و لوتئوگزانتین و لیکوپن با اثر آنتی اکسیدان خود باعث از بین بردن رادیکال های آزاد شده و کمک به بهبود زخم ها می کنند. همچنین این ترکیبات همراه با تانن موجود در گیاه در پیشگیری و بهبود حالت سرخی، ورم و درد ناشی از آفتاب سوختگی که در اثر اشعه ماورا بنفش ایجاد می شود موثر گزارش شده است. 
عصاره کالاندولا از طریق تنظیم فعالیت پیش التهابی سیتوکین ها و مهار آنزیم سیکلواکسیژناز به صورت موضعی پاسخ التهابی بعد از تروما را کاهش داده و از طرفی با افزایش کلاژن هیدروکسی پرولین و هگزوزامین موجب بهبود گرانولاسیون و بازسازی بافت آسیب دیده و بهبود زخم ها می شود. پماد کالاندولا از نظر کاهش شدت درماتیت ناشی از پرتودرمانی دارای اثر معادل کورتیکواستروییدها بوده و در عین حال فاقد عوارض جانبی دراز مدت آنها می باشد و می توان از کالاندولا جهت پیشگیری از درماتیت حاد ناشی از اشعه درمانی استفاده کرد. 
در بررسی کار آزمایی بالینی دیگر در بیمارستان لولاگر تهران بر روی زنان نخست زا، نتیجه گرفته شد که پماد کالاندولای دینه در کاهش شدت درد زخم اپی زیوتومی و میزان نیاز به مسکن، به مقدار قابل توجهی موثر می باشد. در مطالعه ای دیگر معلوم شد که پانسمان زخم بستر با پماد کالاندولا، پس از شستشو با سرم نمکی و خشک کردن آن، به میزان قابل توجهی باعث درمان زخم های فشاری می گردد.