آثار فارماکولوژیک و مکانیسم اثر:
سیلیمارین با تغییر غشا دیواره خارجی سلول های کبد موجب بلوکه کردن محل های اتصال سموم کبدی و در نتیجه ممانعت از ورود آنها به داخل سلول می گردد.
سیلیکریستین و سیلیبینین اثرات تحریکی قابل ملاحظه ای بر روی سرعت تکثیر و بیوسنتز پروتئین و DNA نشان داده اند. سیلیمارین با تحریک RNA Polymerase I در هسته سلول های هپاتوسیت منجر به افزایش سنتز پروتئین ریبوزومال و در نتیجه افزایش توانایی بازسازی کبد و تشکیل هپاتوسیت های جدید می گردد. همچنین می توان اثر محافظت کنندگی سیلیمارین از سلول های کبد را به خاصیت آنتی اکسیدانی آن نسبت داد. سیلیمارین باعث از بین بردن رادیکال های آزاد و افزایش غلظت داخل سلولی گلوتاتیون (ماده مورد نیاز جهت واکنش های مسمومیت زدایی در سلول های کبد) می گردد.
از اثرات فارماکولوژیک سیلی مارین، خصوصیت ضد چربی است  که این اثر به صورت کاهش میزان لیپوپروتئین های VLDL،LDL  و افزایش میزان لیپو پروتین  HDL ، مشخص می گردد.
تایید شده است که استرس اکسیداتیو و التهاب در ضایعات سلولی بسیاری از نسوج دخیل بوده و منجر به واکنش های نسجی در بیماران تحت درمان با داروی ضد سرطان می شود. آثار محافظتی سیلیمارین و سیلی بین در نسوج مختلف کاربرد بالینی این مواد را همراه با داروهای ضد سرطان برای کاهش آثار سمی آنها در بیماران سرطانی پیشنهاد می نماید.

3 بار در روز هر بار یک قرص قبل از غذا مصرف شود. 
برای رسیدن به بهترین نتیجه بهتر است دارو دو ماه مصرف شود.