لیورهرب پلاس ب

قرص لیورهرب پلاس ب ترکیبی از سیلیمارین و ویتامین های گروه ب است . سیلیمارین یک ترکیب سم زدا و محافظت کننده کبد است که اثرات محافظت کنندگی کبدی خود را با مکانیسم های مختلفی از جمله اثرات آنتی اکسیدانی ، ضد التهابی ، ضد فیبروژنز و تاثیر بر روی مسیرهای متابولیک داخل کبدی اعمال می کند . سیلیمارین با مهار تشکیل رادیکالهای آزاد و یا اتصال به رادیکالهای آزاد اثرات آنتی اکسیدانی خود را اعمال می کند . سیلیمارین با پراکسیداسیون چربی غشاءهای سلولی تداخل کرده نفوذپذیری غشاءهای سلولی را تحت تاثیر قرار می دهد و با ممانعت از اتصال سموم به رسپتورهای سلولهای کبدی ، این سلولها را نسبت به سموم کبدی غیر قابل نفوذ می نماید . در حضور استرس اکسیداتیو و نیتروزاتیو سیلیمارین تشکیل رادیکالهای سوپراکسید و نیتریک اکسید را مهار کرده ، از طریق فسفریلاسیون ADP سطح ATP را افزایش می دهد و از کاهش سطح گلوتاتیون ، سوپراکسید دسموتاز ، کاتالاز ، گلوتاتیون ، پراکسیدازو گلوتاتیون پراکسیداز جلوگیری می کند . این اثرات آنتی اکسیدانی سیلیمارین از سلولهای کبدی فراتر رفته و در گلوبولهای قرمز و لنفوسیتها ، سلولهای معده و روده نیز مشاهده شده است . سیلیمارین با تحریک نوکلئوپلیمراز A سنتز پروتئین ریبوزومی را افزایش می دهد و بنابراین توانایی نوسازی سلولی کبدی را افزایش می دهد سیلیمارین در درمان هپاتیت حاد و مزمن ویروسی هر دو موثر است . در یک مطالعه روی 29 بیمار مبتلا به هپاتیت ویروسی تحت درمان با سیلیمارین نشان داده شده است که این دارو اثر قابل ملاحظه ای بر سطح بیلی روبین سرم و آنزیمهای کبدی در مقایسه با گروه پلاسبو اعمال می نماید به گونه ای که پارامترهای آزمایشگاهی در مقایسه با گروه پلاسبو بعد از دو هفته درمان بطور قابل ملاحظه ای به حد طبیعی رسید تیامین برای متابولیسم کربوهیدارت ها ضروری است . ریبوفلاوین برای تنفس طبیعی سلولی و نیز برای فعال شدن پیریدوکسین و تبدیل تریپتوفان به نیاسین اهمیت دارد. پیریدوکسین به عنوان پیشتاز کوآنزیم های دخیل در متابولیسم پروتئین ها ، کربوهیدارتها و چربی ها لازم می باشد . نیاسین آمید نیز جزء دو کوآنزیم ضروری برای تنفس بافتی ،گلیکوژنوئیز و متابولیسم پروتئین ها ، چربی ها و آمینو اسیدها است . بطور کلی ویتامین های گروهB در بیماریهای انسانی نقش زیادی ایفا میکنند . اگر چه کمبود هریک از ویتامین های گروه B نادر است ، سوء تغذیه می تواند منجر به کمبود این ویتامین ها و عوارض ناشی از آن شود . مصرف ویتامین ها در بیماری های سندرم سوء جذب ، بیماری های کبدی از جمله سیروز ، بیماریهای مجاری صفرای ، هایپرتیروئیدیسم و عفونت های طولانی مدت ، سرطان ها و دیابت افزایش می یابند . تحقیقات اخیر نشان داده است که در هپاتیت B و C میزان ویتامین های گروه B در بدن کاهش می یابد . لذا به نظر می رسد که مصرف این گروه ویتامین ها بصورت مکمل در این بیماری ها و همچنین سایر بیماری ها کبدی ضروری بنظر می رسد .